دوست‌داشتن:

از اول هم از نوشتن من خوشش نمی یومد، می گفت: نوشته هات تظاهره! برای بقیه است، برای من نیست!! ولی من همیشه می نوشتم. بهم می گفت: لجبازی، لجبــــاز! هر بار که چیزه تازه ای می نوشتم؛ می گفت: دوباره نوشتی؟ بهش میگفتم: آره! در باره ی تو! می گفت: ولی نه برای من! می گفت: نوشتن جسارت نمی خواد، وقتی می نویسی با یک خیال صحبت می کنی، و فقط تو حرف می زنی، اون هر کاری تو بخوای می کنه!! و با بی تفاوتی زیر لب می گفت: ولی من خیال نیستم، انسانم! نوشتنت نهایت خودخواهیته! راست می گفت، همیشه از گفتن می ترسیدم، بچه که بودم قبل از اینکه برم مدرسه تا از دست یکی عصبانی می شدم کاغذ رو بر می داشتم و با خطوطی که انگار الفبای خیالیم بودن مشغول نوشتن می شدم، نوشتنی که حتی خودم هم از خوندنش عاجز بودم! بزرگتر که شدم فکر می کردم یک نوشته رو می تونی اگه دلت خواست پاره کنی و یا تا آخر عمر نگهش داری؛ ولی حرفی رو که زدی، دیگه زدی، اختیارش با تو نیست! شاید فکرمو خونده بود که این آخریا بهم می گفت ترسو، همون طور که با چشمای آبیش به آسمون نگاه می کرد می گفت سلام ترسو، یا خداحافظ ترسو! دو، سه ماهی می شد که باهاش آشنا شده بودم، از وقتی آخر هفته ها می رفتم مزرعه پدربزرگ اون رو هم می دیدم، نوه ی همسایه ی پدر بزرگ بود. مثل سکوت مزرعه ی پدربزرگ، اون هم برام تازگی داشت. اولین باری که دیدمش حسّ عجیبی بهم دست داد، انگار توی دلم یهو خالی شد و بعد از اون یه طور عجیبی دلم شور می زد. برای کمک به مادر بزرگ مبومد اینجا، ولی به نطر من بیشتر مادر بزرگ بود که به اون کمک می کرد. خیلی کم می دیدمش ولی همون چند بار هم کاره خودشو کرده بود، نسبت بهش علاقه ی خاصی پیدا کردم. یواش یواش برنامه ی آخر هفته هام شد مزرعه و نوشتن برای… . هر بار به امید جوابی از اون می نوشتم و اون هیچ وقت جوابی نمی داد! همین بی اعتنایی منو بیشتر ترغیب می کرد که منم خودمو در ظاهر بی تفاوت نشون بدم ، به کاراش توجهی نکنم و فقط بنویسم! با محبت خاصی نوشته هایی رو که بهش می دادم می گرفت، حتی اگه به سمت دیگه ای خیره می شد، و این برام کافی بود … و صداش… .اون شب هم مشغول نوشتن بودم، خیلی سریع و بی حوصله می نوشتم و خیلی زود پشیمون می شدم! هرچی نوشته بودم پاره می کردم و از اول. در اتاق رو باز کرد، این اولین بار بود که به طبقه ی بالا – جایی که من همیشه مشغول نوشتن بودم- میومد، همون طور که آرام و شمرده راه می رفت گفت: اجازه هست؟ تا خواستم حرفی بزنم گفت: جواب من رو هم روی کاغذ بنویس! و خیلی آروم رفت تا به انتهای اتاق رسید، مثل همیشه بی توجه به وجود من، خیره به نقطه ای غیر از جایی که من بودم. کنار پنجره ایستاد. من نزدیکش بودم ولی چشمهای آبیش رو به هر اونچه بیرون از پنجره بود دوخت. می خواستم علت اومدنش رو بپرسم که گفت: همیشه اینقدر خود خواهی؟ کمی صبر کردم و گفتم خودخواه؟!! گفت: آره و سکوت کرد، سکوتی که سنگینیش رو با تمام وجود احساس می کردم، ادامه داد: هم خود خواه هم بی توجه به دیگران! از حرف هاش شکه شده بودم، شایدم ناراحت، داشتم فکر می کردم این همون دختره؟ داره با من حرف میزنه؟ من خودخواهم؟ منی که تمام ذهن و دلم رو به اون دادم؟ ولی آروم گفتم: به هرکسی بی توجه بودم به تو نبودم! گفت به من یا به خودت؟ این جور کنایه زدناش منو آزار می داد، پس بی توجهی خودش چی؟! دزدیدن نگاهش؟! می خواستم بدونم حرفش چیه! گفتم چه طور؟ گفت: تو اونقدر محو خودت بودی که یادت رفت در مورد من از کسی چیزی بپرسی! مات شدم، چی باید می پرسیدم؟! از مهربونی صداش؟ از متانت روحش؟ من که خودم با همه ی وجود فهمیده بودم! از رنگ چشماش می پرسیدم؟ من که می دیدم، چشمهاش آبی بود! مکث کرد … آروم تر ادامه داد: شاید اگه پرسیده بودی، مادر بزرگ بهت می گفت برای کسی بنویس که بتونه بخونه، اون دختر کوره.

پ.ن.1 اولین داستان کوتاهم بود، نمی دونم چطور شده!

پ.ن.2. امیدوارم حرفی که می خواستم بزنم واضح بوده باشه، یک واقیعت که همه درگیرشیم