دوست‌داشتن:

خنده ات بر این دلم شاید که درمانی شود

شانه ات بهر سرم باشد که سامانی شود

یوسف گمگشته ای! بازا! که با بوی تنت

کلبه ی احزان من شاید گلستانی شود

مه جبینان را اگر یک لحظه دیداری بُود

بی گمان آن لحظه پایان پریشانی شود

آن دو چشمان از سیاهی در برم چون کعبه شد

کو گواهی تا حَکَم بر این مسلمانی شود

روز و شب ترسم کسی خواند ز چشمم راز را

عاقبت فاش جهان این عشق پنهانی شود

در هوای روز دیدار تو گریان می شوم

تا مگر این گَردِ غم را چاره، بارانی شود

قطره اشکی که چنین از عشق تو سرشار شد

ور به خاک افتد همان دم گِل چو انسانی شود

عمر پاشا بین که در غم چون زمستانی گذشت

خنده ات بر این غمش خورشید نورانی شود