لکن بباید گوهری تابنده تر در آن مکان

خندید بر من کای جوان، گویا بسی سوداگری

با این چنین گستاخیت داری از آن گوهر نشان؟

گفتم: تو ای انگشتری، دارم برایت گوهری

کز حسرتش نسرین و گل اُفتد به یک آن، در فغان

منزلگهش در جان من، گر افکنی لختی نظر

بینی به چشم خویش کو چندین درخشد بی امان

زان پس عیان گردد به تو مصداق این گفتار من

شایسته است تا روی او روشن کند شب ها جهان

در هم کشید رو آسمان، سرد وسیه شد ناگهان

باران بیامد بی امان! تا وی بگوید از نهان

گفتا: تو که دل داده ای چونان بر آن مه روی خود

خواهی نمایانش کنی در چشم جمله آدمان؟

ماه من اندر دامنم، هر شب ببینندش جهان

از غیرتم گشتم سیه، وای از من و رسمِ جهان

من آسمان و بی کران! تو یک جوانِ ساده، خام

یک کس اگر بیند ورا، دل را سَموم^* آرَد خزان

گفتم: تویی ای آسمان! بالا بلند و بی کران

اما بدان، این را بدان، عاشق نبودی یک زمان

گر من بدانم بر من است آن هر دو چشمِ نگران

غیرت نباشد در برم، با یک نگاه دیگران

می خوانم از چشمان او، گوید که پاشا! بی گمان

تنها ز حال تو دلم باشد زمانی نگران

*باد گرم

تا که ستاره مي شود چشم تو در خيال من

 جامه ي غنچه مي درد باد صبا به هر چمن

تا شکند فغان من تابه سحر، سکوت شب

سوي توام همي شود، روح جدا ز اين بدن

بوي وصال روي تو، تا که رسد مشام دل

خوش نبود مرا دگر نافه ي آهوي ختن

ماه چو بيندت جمال، محو شود در آسمان

چون گل نو شکفته اي، رشک برد به ياسمن

در شب ظلمتي چنين، بو* که ببينمت جمال

عشق تو شعله شد به سر، شمع شدم به انجمن

آه که مي کشم ز دل، آينه مي شود کدر

شعله بُدي که بي تو ام سرد شود بيت حزن

بشنو ز پاشا که غمت مي بِشود برون ز حد

تا که ستاره مي شود چشم تو در خيال من

بود، باشد، به اين اميد که*

پ.ن. اين بار از مهدي في عزيزم تشکر مي کنم براي راهنمايي هاش و کمکش.

 زیبا هوای حوصله ابری است

 چشمه ای از عشق ببخشایم تا رودِ آفتاب بشوید دلتنگی دل

 زیبا کنار حوصله ام بنشین.

 بنشین مرا به شط غزل بنشان.

بنشان مرا به منزلِ عشق، بنشان مرا به منزلِ باران، بنشان مرا به منزلِ رویش. من سبز می شوم

 زیبا سلام

 زیبا تمام حرف دلم این است:

 من عشق را به نام تو آغاز کردم.

 در هر کجای عشق که هستی آغاز کن مرا

پ.ن.1. خسرو شکیبایی را به خاطر صداش خیلی دوست داشتم

پ.ن.2. این شعر که فکر می کنم از علی صالحی باشه، ابتدای نواری به نام مهربانی با صدای خسرو شکیبایی اجرا میشه

پ.ن.3. نوار های مهربانی و نامه ها دو اثر زیباست با صدای شکیبایی شنیدنش همیشه حال و هوای آدم رو عوض می کنه، این شاید یک پیشنهاد یا یک وسوسه شیرین باشه

من اول بگم لحن اين پست يک مقداري شيرين! تر از ريتم بلاگ خواهد بود و البته همين يک پست هم اين جوري خواهد بود انشاالله!

دعوت مي کنم!

تنهایی را احساس می کنی

چرا که یک بار نیز

به کنارت نظری نکرده ای

*

روبه رو،

همه شب!

همه تاریکیست!

و ترس

که از شبی چنین زاده شده است

روبه رو

هیچ پیدا نیست

نه قلّه ای برای رسیدن

نه کلبه ای برای آرمیدن

نه سرابی حتی برای نوشیدن

تا راه را برایت آسان کند، لیک:

بی کسی!

و یأسی که زاده ی تفکّرِ توست

نه تنهاییت!

همه شب، نگاه از روبه رو بر نداشته ای

و آنجا

همه شب بود

و تاریکی

یک بار نیز به کنارت نظری نیافکندی

هرگز!

*

اما من!

کنارت بودم!

و تنهایی را احساس نکردم،

چرا که همه شب تو را می دیدم

و یأس را احساس نکرده ام

نه! احساس نکرده ام

من، به جای شبی که تو نظاره گرش بودی،

روشنی چشمانت را می دیدم

و امیدوار می شدم

من صدایت را می شنیدم

و گام بر می داشتم

تاریکی برایم معنا نداشت

*

ای کاش… .

ای کاش تو نیز در کنارت مرا می دیدی!

تا بدانی تنها نیستی

تا ببینی شب همه تاریکی نیست

هنوز فرصتی هست شاید!

مرا ببین! و از شب نهراس!

که تنها نیستی

شب همه تاریکی نیست

Amirpasha

اگر ماه‌ بودم، به‌ هر جا که‌ بودم

سراغ تو را از خدا می گرفتم

و اگر سنگ بودم ،به‌ هر جا که‌ بودی

سر رهگذار تو، جا می گرفتم .

*

*

اگر ماه‌ بودی به‌ صد ناز – شاید-

شبی بر لب بام من می نشستی

و گر سنگ بودی، به‌ هر جا که‌ بودم

مرا می شکستی، مرا می شکستی

استاد فریدون مشیری

گر بمیرم روز غم، از سعیِ در انکار توست

گر بمانم زنده هم، از لطفِ در تکرار توست

من ندانم که چه بودت زين چنین آمدن و

هم ندانم چه از اين رفتن در پندار توست

نه ز آهم باشد اين آتش که بر خرمن فِتاد

شاید از برق نگاه و چشم پراسرار توست

آن نگاهت بی نوا دل را به اين مَهلَک فکند

و دوايش هم نباشد جز که در ديدار توست

ترسِ از دريا و آتش نزد ديوانه يکی است

حاليا هوشيار باش! ديوانه ای دلدار توست

من خودم خاموش و جوشد در درونم اشتياق

ای امان، حرفم بخوان! تنها همين يک، کارِ توست

وه چه ها شد بر دلی کو درد خود بر لب نراند

تا مبادا کس بفهمد سر کنون بر دارِ توست

هر شبم خوابم ربوده ترسِ اين کهنه خيال

گر که در خوابم ببینم دیگری هم یار توست

يادم آيد آن شبی کَز خنده ی روی خوشت

هی ندا آمد که او هم بی قرار و زار توست!

ليکن آن دم که برفتی و نيامد يک نشان

گفتمت پاشا، سراب است اين که در افکار توست

Amirpasha

پ.ن. باز هم باید از دوست خوبم ( نو وان) برای ویرایش کامل و دقیقش تشکر کنم، بی شک اگر کمک های ایشون نبود هیچگاه این شعر به دل من نمی نشست.

افشین شعری در بلاگش گفته بود که بیت های سه مصراعی داشت، و ادعای ابتکار این سبک را کرد، بی اختیار یاد این شعر از شهریار افتادم، این شعر دو خصوصیت جالب داره: اول اینکه بیت های سه مصراعی داره و دوم این که در این شعرش در واقع از سعدی کمک گرفته و موضوعِ شعرش منطبق بر یکی از غزل های شیرین سعدی است. به نظر من خواندن شعر سعدی به تنهایی هم زیباست، اگر وقت اضافه داشتید یک بار هم شعر سعدی را به تنهایی بخوانید:

ای که از کلک هنر نقش دل انگیز خدایی
حیف باشد مه من کاین همه از مهر جدایی
گفته بودم جگرم خون نکنی باز کجایی
“ من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی “
“ عهد نابستن از آن به که ببندی و نیایی”

*
مدعی طعنه زند در غم عشق توزیادم
وین نداند که من از بهرغم عشق تو زادم
نغمه بلبل شیراز نرفته ست ز یادم
“ دوستان منع کنندم که چرا دل به تو دادم”
“ باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی”
*

تیر را قوت پرهیز نباشد ز نشانه
مرغ مسکین چه کند گر نرود در پی دانه
پای عاشق نتوان بست به افسون و فسانه
“ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه”
“ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی”
*

تا فکندم به سر کوی وفا رخت اقامت
عمربی دوست ندامت شد و با دوست غرامت
سر وجان و زر وجاهم همه گو رو به سلامت
“ عشق و درویشی وانگشت نمایی و ملامت”
“همه سهل است تحمل نکنم با ر جدایی”
*

درد بیمار نپرسند به شهرِ تو طبیبان
کس در این شهر ندارد سر تیمار غریبان
نتوان گفت غم از بیم رقیبان به حبیبان
“ حلقه بر در نتوانم زدن از بیم رقیبان”
“ این توا
نم که بیایم سر کویت به گدایی”
*

گرد گلزار رخ توست غبار خط ریحان
چون نگارین خط تهذیب به دیباچه ی قرآن
ای لبت آیه ی رحمت دهنت نقطه ی ایمان
“ آن نه خال است و زنخدان و سر زلف پریشان”
“ که دل اهل نظر برد که سریست خدایی “
*

هر شب هجر بر آنم که اگر وصل بجویم
همه چون نی به فغان آیم و چون چنگ بمویم
لیک مدهوش شوم چون سر زلف تو ببویم
“گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم “
“چه بگویم غمم از دل برود چون تو بیایی”
*

چرخ امشب که به کام دل ما خواسته گشتن
دامن وصل تو نتوان به رقیبان تو هشتن
نتوان از تو برای دل همسایه گذشتن
“ شمع را باید از این خانه برون بردن و گشتن”
“ تا که همسایه نداند که تو در خانه مایی”
*

سعدی این گفت و شد از گفته ی خود باز پشیمان
که مریض تب عشق تو هدر گوید و هذیان
به شب تیره نهفتن نتوان ماه درخشان
“ کشتن شمع چه حاجت بود از بیم رقیبان”
“پرتو روی تو گوید که تو در خانه مایی”
*

نرگس مست تو مستوری مردم نگزیند
دست گلچین نرسد تا گلی از شاخ تو چیند
جلوه کن جلوه که خورشید به خلوت ننشیند
“پرده بردار که بیگانه خود آن روی نبیند”
“تو بزرگی و در آیینه ی کوچک ننمایی”
*

نازم آن سر که چو گیسوی تو در پای تو ریزد
نازم آن پای که از گوی وفای تو نخیزد
شهریار آن نه که با لشگر عشق تو ستیزد
“سعدی آن نیست که هرگز ز کمند تو گریزد”

“تا بدانست که در بند تو خوشتر ز رهایی”